Gizli bir kelimeyi tahminlerle bulma fikri Wordle'dan çok eskidir. 1950'lerde 'Jotto' adlı kalem kâğıt oyunu vardı: biri bir kelime tutar, diğeri tahmin eder, her tahminde kaç harfin doğru olduğunu öğrenirdi. Aynı sezgi sonradan televizyon yarışması 'Lingo'ya, oradan da renkli kutucuklara taşındı. Mantık hep aynıydı: dilin devasa olasılık denizini, birkaç ipucuyla tek bir kelimeye daraltmak.

2021'de Josh Wardle adında bir yazılımcı bu oyunu sevdiği insan için yeniden kurdu, günde tek kelime, altı deneme. Adını kendi soyadıyla şakalaştırdı: Wordle. Aylar içinde milyonlarca insan her sabah aynı kelimeyi çözüp sonucunu yeşil ve sarı karelerle paylaşır oldu. New York Times oyunu satın aldı. Basitliği gücüydü: tek kelime, altı satır, paylaşılan bir sabah ritüeli.

House of Zij'de bu oyunu göksel bir sözlükle oynuyorsun. Tuttuğumuz kelimeler gökten, mitten, doğadan ve kadim bilgelikten gelir; çözdüğünde kelimenin anlamı da açılır. Çünkü bir kelimeyi bulmak yalnızca harf dizmek değildir. Eski geleneklerde söz, gökten yere inen ilk büyüydü: doğru kelimeyi bulan, onun taşıdığı kapıyı da açardı.

Eski geleneklerde söz, gökten yere inen ilk büyüydü; doğru kelimeyi bulan, taşıdığı kapıyı da açardı.