Yükleniyor...
Oyunun kökeni
Solo Noble, yalnız soylunun sabrı
Bu oyunun en sevilen efsanesi bir hapishanede geçer. Anlatıya göre on yedinci yüzyılda Bastille'e kapatılmış bir Fransız soylu, tek başına oynayabileceği bir oyun aradı ve önündeki delikli tahtayla bunu icat etti. Doğru olsun olmasın, oyunun Fransızca adı buradan gelir: solitaire, yani yalnız oynanan. İlk kesin kaydı 1697'de, bir Fransız sarayında bu oyunu oynayan bir prensesin gravüründe görülür.
Tahtanın iki klasik biçimi vardır: otuz üç delikli İngiliz haçı ve otuz yedi delikli Fransız tahtası. Kural her ikisinde de aynıdır ve şaşırtıcı derecede saftır: bir taş, komşusunun üzerinden boş bir deliğe atlar, atlanan taş kalkar. Basitliğine rağmen oyun derin bir matematik saklar; tek taşla bitirmek, hamlelerin sırasını ustaca görmeyi gerektirir.
House of Zij'de taşlar yıldıza döner. Otuz iki yıldızla başlar, her atlamada biri söner, ve amacın geriye tek bir yıldız bırakmaktır. Bu oyunun sessiz dersi mistik bir sezgiyle örtüşür: olgunlaşmak çoğu zaman eklemek değil, eksiltmektir. Gereksizi bıraka bıraka, sonunda yalnız özün, tek parlak nokta kalır.
Olgunlaşmak çoğu zaman eklemek değil, eksiltmektir; geriye yalnız öz, tek parlak nokta kalır.