Apollo'nun doğumu bir kovalanmayla başlar. Zeus, Titan kızı Leto'yu sevmişti ve Leto ikizlere hamileydi. Ama Hera'nın öfkesi öyle büyüktü ki hiçbir toprak parçası Leto'nun doğum sancılarını üstlenmeye cesaret edemiyordu; her kara Hera'dan korkuyordu.

Sonunda Delos kabul etti. Apollo'ya Homerik İlahi'de anlatıldığına göre Delos, denizde sabitlenmemiş, yüzen, çorak küçük bir adaydı. Tam da kaybedecek hiçbir şeyi olmadığı için bir şeyi göze alabildi.

Leto orada bir hurma ağacına tutunarak önce Artemis'i, sonra Apollo'yu doğurdu. Tanrılar yeni doğan çocuğa nektar ve ambrosia sundu; Apollo da daha o an çorak adayı altın bir ışıkla doldurdu. Delos artık yüzmüyordu, kozmosun bir çapası olmuştu.

Bu doğum hikayesinde Apollo'nun özü gizlidir: kararsız, sabitlenmemiş, biçimsiz olana bir merkez ve bir ölçü vermek. Yüzen ada, onun dokunuşuyla bir yer haline geldi.

Apollo daha çok gençken kendine bir kehanet yurdu aramaya çıktı. Apollo'ya Homerik İlahi, onun Parnassos dağının eteklerine, bir su kaynağının yanına gelişini anlatır. Orada Python adında dev bir yılan vardı; toprağın eski, kaba bir gücüydü. Apollo onu okuyla yendi.

O yerin adı Delphi oldu ve antik Yunan'ın en kutsal kehanet merkezi orada yükseldi. Delphililer orayı dünyanın göbeği sayardı; tapınakta omphalos adlı bir taş bu merkezi simgelerdi. Pythia denilen kahin kadın, üç ayaklı bir taburede oturarak Apollo'nun sözlerini iletirdi. Krallar, kentler, sıradan insanlar geleceğe dair sorularını oraya taşırdı.

Tapınağın girişinde iki söz yazılıydı ve ikisi de Apollo'nun ruhunun özetiydi: "Kendini bil" ve "Hiçbir şeyde aşırıya kaçma." Apollo'nun kehaneti hiçbir zaman kaba bir falcılık değildi. O daha çok insana kendi sınırını, ölçüsünü, kendi yerini hatırlatan bir aynaydı.

Apollo yalnızca kehanetin değil, müziğin, şiirin ve şifanın da tanrısıydı. Lir çalardı; bir anlatıda bu çalgıyı ona henüz bebek olan kardeşi Hermes hediye etmişti, kaplumbağa kabuğundan yapılmış ilk lir. Apollo, dokuz Mousa ile birlikte dağlarda müziği yönetir ve insanlara şiirin ölçüsünü öğretirdi.

Sembolleri onun doğasını söyler. Lir, sesin matematiğe, ahenge dönüşmesidir. Defne ağacı ona kutsaldı: Ovidius'un anlattığı Daphne hikayesinde, tanrının sevdiği nympha bir defne ağacına dönüşür; o günden sonra Apollo defne dalını hep yanında taşır ve zafer kazananlara defne tacı verilir.

Ok ve yay, onun uzaktan, isabetle dokunan gücüdür. Güneş ise zamanla onunla özdeşleşti.

Şifa tanrısı oluşu da anlamlıdır. Oğlu Asklepios hekimliğin atası sayılırdı. Apollo hem hastalık gönderebilir hem de onu geri alabilirdi; çünkü ölçüyü bilen, dengeyi de kurabilir. Antik Yunan onu Delphi dışında Delos'ta da büyük festivallerle, Pythia oyunlarıyla onurlandırdı.

Apollo bugün bize ne söyler? Astrolojide Güneş ile ilişkilendirilir; bu da yerinde bir eşleşmedir. O berraklığın, formun, içeriden doğan bilginin enerjisidir.

İçimizdeki Apollo, kaosa bir biçim verme arzusudur. Bir düşünceyi netleştirmek, bir duyguyu bir cümleye, bir melodiye, bir esere dönüştürmek. Sezgiyle aklın aynı dilde konuştuğu o nadir an. Apollo bize "kendini bil" der, yani kendi sınırını ve ölçünü tanı, ne yüzen bir ada gibi dağıl, ne de aşırıya kaç.

Gölgesi mükemmeliyetçiliktir. Apollo enerjisi katılaştığında her şeyin kusursuz, ölçülü, kontrollü olmasını ister; hayatın dağınık, ham, biçimsiz yanına tahammül edemez. Oysa mitin asıl dersi şudur: ışığın armağanı yakmak değil görmektir. Gerçek berraklık, kendini sertçe yargılamak değil, kendini açıkça görebilmektir.