Hathor'un Mısırca adı Het-Heru idi, anlamı "Horus'un evi"dir. Bu isim onun kozmik doğasını anında açıklar. Mısırlı için Horus, gökyüzünde uçan gök şahiniydi; Hathor da onun evi, yani gökyüzünün kendisiydi. Bu, antik dünyada karşılaşılan en güzel imgelerden biridir: tanrıça bir mekan değildir, mekanı kuşatan kabuktur.

Onun en eski tasvirlerinden bazıları, vücudu yıldızlarla bezeli bir gök inek olarak yapılmıştır. Mısırlı, gece gökyüzüne baktığında Hathor'u görürdü. Yıldızlar, onun karnındaki süslerdi.

Güneş Ra her gün doğuda doğar, batıda batar, gece boyunca Hathor'un karnını içeride dolaşır ve sabah yeniden doğardı. Yani Hathor güneşin de evidir. O her şeyi, geceyi, gündüzü, doğumu, ölümü, döngünün hepsini içinde tutar.

Mit onun aile yapısını çoğul tutar. Bir anlatıda Ra'nın kızıdır, başka bir anlatıda Horus'un eşi, yine başka bir yerde Ra'nın eşi. Bu çelişki gibi görünür; Mısırlı bunu sorun olarak görmedi.

Tanrıçanın doğası rollerle sınırlanamazdı. O kız, eş, anne, kraliçe, her şey aynı anda olabilirdi, çünkü gökyüzü de aynı anda doğumun, korumanın, yatağın, yıldızların, mevsimin tamamıydı.

Hathor müziğin, dansın, neşenin tanrıçasıydı. Antik Mısır'da müzik, eğlencenin yanı sıra dini bir uygulamaydı; tapınakta yapılan ritüellerin omurgasıydı. Hathor'un kutsal çalgısı sistrumdu, küçük metal halkalı bir çıngırak. Tapınak rahibeleri bu çalgıyı sallayarak şarkılar söylerdi.

Dendera Tapınağı'ndaki Hathor kabartmalarında, tanrıçanın önünde dans eden ve sistrum sallayan kadınlar görülür. Bu tapınak Mısır'ın en zarif yapılarından biridir; tavanında bir astronomik harita bulunur, ve burç döngüsünün, ay döngüsünün, Sirius'un doğuşunun grafikleri tavana çizilmiştir. Hathor astronomi ile, takvimin müzik gibi kendi ritmi olduğu fikriyle yakından bağlıdır.

Hathor'un bir başka önemli rolü "Yedi Hathor" olarak gelmesiydi. Mısırlı için bir bebek doğduğunda, Yedi Hathor adı verilen yedi tanrıça gelir ve bebeğin kaderini söylerdi. Bu, Yunan mitindeki Moiralar'a, Roma'daki Parka'lara benzer bir figürdür, ama Hathorlar yargılayıcı değil, müjdeleyici bir tondaydı.

Onlar kötü kader getiren değil, kaderin tonunu fısıldayan kız kardeşlerdi.

Hathor'un baş kült merkezi, Yukarı Mısır'daki Dendera kentiydi. Bu tapınak bugün dahi büyük ölçüde ayaktadır ve antik dünyanın en iyi korunmuş tapınaklarından biridir. Dendera'da her yıl bir tören yapılır, Hathor'un heykeli tapınaktan çıkarılır, bir kayığa konur, Nil boyunca yukarı Edfu kentine taşınır ve orada Horus'un heykeliyle birleşirdi.

Bu tören "Kutsal Birleşme" olarak bilinirdi ve birkaç gün süren bir kutlama içeriyordu. Tanrıçanın yıllık olarak Horus'la buluşması Mısırlı için mevsimsel bereketin bir mührüydü.

Ama Hathor sadece tapınakta değildi. Sina yarımadasındaki turkuaz ve bakır madenlerinde de baş tanrıçaydı. Madenciler ona "turkuaz hanımı" derdi.

Maden seferi başlamadan önce ona dualar edilir, çıkarılan madeni onun armağanı sayılırdı. Bu, ilginç ve önemli bir ayrıntıdır. Hathor sadece şehrin, tapınağın, kraliçenin tanrıçası değildi; uzakta, çölde, madenin derinliğinde işçinin de yanındaydı.

Onun şefkati sınıf tanımıyordu.

Hathor aynı zamanda komşu kültürlerde de tanınıyordu. Byblos'ta yerel bir tanrıçayla özdeşleştirildi, Sina'da bir başka isimle anıldı. Yunanlılar onu Afrodit ile bağdaştırdı; ikisinin de aşk, güzellik, müzik, sevinç ile ilişkisi olduğu için bu bağ kuruldu. Ama Hathor Afrodit'ten daha büyüktü; o gökyüzünün kendisiydi.

Hathor bugün bize ne söyler? Modern çağda neşe, sevinç, dans, müzik bazen "ciddi" olmayan, "yüzeysel" olan şeyler sayılır. Hathor'un mesajı tam tersidir: sevinç, kozmik bir kategoridir, gökyüzünün kendisi kadar yüce ve geniştir.

İçimizdeki Hathor, hayatın sevinçli, estetik, duyusal yüzünü kabul edebilen sestir. Bir bardak şarabın tadına varmak, bir dansın ritmine kapılmak, bir müziği saatlerce dinlemek, parfümün koklamak, sevdiğine güzel sözler söylemek, bunlar yan etkinlikler değildir. Bunlar tanrıçanın armağanıdır.

Mısırlı, Hathor olmadan hayatın ne kadar düzenli olursa olsun yarım kalacağını biliyordu.

Onun gölgesi olabilir, evet. Hathor enerjisi denetimini kaybettiğinde, sevincin yüzeyde kalmasına, derinlikten kaçmaya, ciddiyetten ürkmeye dönüşebilir. Ama dengeli haliyle Hathor, derinlikle yüzeyin aynı şey olduğunu öğretir.

Onun karnında hem yıldızlar hem güneş vardır, hem ciddiyet hem oyun. Yedi Hathorlar bir bebeğin doğumuna gelirdiler, çünkü bir hayatın başlamasının kendisi bir kutlamaydı. Bizim için de aynısı geçerli: yaşıyor olmak başlı başına bir mucize, ve bu mucizeyi unutmamanın yolu sevincin ciddiyetini hatırlamaktır.